سكوت من ترانه من است سكوت من خود سرود و ترانه است و گرسنگي من همان سيري من است و آب در تشنگي من جريان دارد

و در هوشياري من مستيهاست و عروسي هاست در فغان و شكوه من و ديدارهاست در غربت تنهايي ام پنهاني من عين ظهور و ظهور من همه ستر و حجاب است چه بسيار كه از غمها شكوه مي كنم و قلبم بدان غمها بر خود مي بالد و چه بسيار كه مي گريم و دندان هايم به خنده رخ مي نمايد

و چه بسيار كه در آرزروي دوست دلم پر مي كشد و دوست در كنارم نشسته است چه بسيار كه چيزي را طلب مي كنم و آن چيز در حلقه نگين من است گاه شب تاريك دشمنانم را كه همان رهزنان حواسند در پرده ظمت مي پوشاند تا من پرده روياهاي خويش را بگسترم و آنگاه صبح هوشياري باز پرده را به كناري مي پيچدو به كناري مي نهد.

جبران خليل جبران

هوالجميل به تماشا سوگند و به آغاز كلام و به پرواز كبوتر از ذهن واژه اي در قفس است. به مصداق حرف دل سهراب واژه اي در قفس است و شايد زما ن آن فرا رسيده باشد كه اين واژه به پرواز درآيد. سلام به تمام آناني كه اين وبلاگ منزلي براي توقف پروازشان شد و شايد بهانه اي براي آغاز يك دوستي بي پايان.

به نام زيباي مطلق خدايا ياري ام كن تا آغازي زيبا را به تماشا نشينم