مرا كسي نساخت , خدا ساخت . نه آنچنانكه كسي مي خواست كه من كسي نداشتم كسم خدا بود كس بي كسان . او بود كه مرا ساخت آنچنان كه خودش خواست نه از من پرسيد و نه از آن من ديگرم من يك گل بي صاحب بودم مرا از روح خود در آن دميد و بر روي خاك و در زير آفتاب تنها رهايم كرد. مرا به خودم وا گذاشت " عاق آسمان ! كسي هم مرا دوست نداشت به فكرم نبود وقتي داشتند مرا مي آفريدند , مي سرشتند, كسي آن گوشه خدا خدا نمي كرد.

 وقتي داشتم روح مي پذيرفتم , شكل مي گرفتم , قد مي كشيدم ,چشمهايم رنگ مي خورد ,چهره ام طرح مي شد, بيني ام نجابت مي گرفت, فرشته شوخ و مهربان و ظريف و چابك پنجه اي با نوك انگشتان كوچك و سحرآفرينش آن را صاف و صوف نمي كرد . بر انگاره كاشكي كه تك درختي خشك بر پرده خيالش تصوير كرده است آن را تيز و عصيان نگر و مهاجم نمي پرداخت .

وقتي مي خواستند قامتم را بر كشند خويشاوند شاعر و خيال پرور و بلند پروازي نداشتم تا خيال و آرزوي خود را نثار بالاي من كند .

 وقتي داشتند كار دل را در سينه ام آغاز مي كردند آشنايي دلسوز و دلشناس نداشتم تا برود و برگردد و از خزانه دلهاي خوب بهترين را بر گزيند .

 وقتي روح را مي خواستند در كالبدم بد مند هيچ كس پريشان و ملتهب دست به كار نشد تا از نزهتگه ارواح فرشتگان , قديسان, شاعران عارفان و الهه هاي زيباييهاي روح و هنر و احساس و ايمان , ناز تر ين و نازنين تر ين را انتخاب كند...

مطلع كتاب " هبوط در كوير" اثر دكتر علي شريعتي