هنگامی که خنکای بادها

بستر سبزه ها را فرو می پوشاند

ای نفس های خوشبو ای مه خاکستری

شامگاه را بر او فرو بياريد

آرام و سبک اين دل  اندوهگين را

همچون کودکی در گهواره تاب دهید

برای رفع خستگی پلک هایش

در های روشنایی روز را بر بندید

هم اکنون شب ستارگان را

گرد می آورد خواهرانی با خواهران

اینجا مشعلی بزرگ آنجا شراره ای ضعیف

فروغی دور یا نزدیک

پرتوی در آینه دریا بار

آذرخشی آن بالا در دل شب

و ماه تمام

که در خوشی ناب رویاهای وی می درخشد.

و اینک وقت دیر می کشد

خوشبختی را و بدبختی را برده با خود....

برای بهبود یافتن اعتماد کن

به روزی که از نو زاده است .

دره  های کوچک سبز  تپه نرم شیب

که بیشه ای انبوه بر او سایه می افکند

گیاه دانه بسته آماده درو

در موجهای سیمین خم گشته است.

آرزوهایت را در طلای شعله ور خورشید

با دست های پر بر چین

پوشش خواب این زنجیر های زود گسل را

 از خود به دور افکن.

درنگ نکن  توده عوام دو دل است

یارای رفتن به سوی خواست خود ندارد....

ای جان برگزیده که فهم داری و در می یابی

تو بر همه چیز توانایی.

 بر گرفته از فاوست اثر گوته